Zanim telefony komórkowe stały się powszechne, w Polsce rozmawiało się z automatów na karty magnetyczne i chipowe. Kolekcjonerzy do dziś poszukują rzadkich edycji z okolicznościowymi grafikami.
Polski numer komórkowy ma dziewięć cyfr, a przed nim stawia się kod kraju +48. W odróżnieniu od niektórych państw nie ma osobnych prefiksów, po których można rozpoznać operatora.
W Polsce możliwość zachowania numeru po zmianie operatora wprowadzono w 2006 roku. Pozwoliło to klientom zmieniać sieć bez konieczności informowania znajomych o nowym numerze.
Sieć Play ruszyła w marcu 2007 roku jako czwarty duży operator komórkowy w Polsce. Początkowo działała w paśmie 2100 MHz i oferowała ceny niższe niż konkurencja.
Telefonia komórkowa zaczęła się w Polsce w 1992 roku od analogowej sieci Centertel w standardzie NMT 450. Cyfrowy GSM przyszedł jesienią 1996 roku: we wrześniu ruszyła Era GSM, a 1 października Plus GSM, obie w paśmie 900 MHz.
Telefony z dwiema kartami SIM pozwalają mieć numer służbowy i prywatny w jednym aparacie albo korzystać z lokalnej taryfy podczas podróży.
Przed erą klawiatur ekranowych pisano na klawiaturze numerycznej, w której każdy klawisz odpowiadał kilku literom. System T9 podpowiadał słowa po naciśnięciu jednego klawisza na literę.
SAR określa ilość energii pochłanianej przez ciało podczas korzystania z telefonu, wyrażaną w watach na kilogram. W Unii Europejskiej limit dla głowy wynosi 2 W/kg.
Roaming polega na tym, że w obcym kraju telefon łączy się z siecią lokalnego operatora, który ma umowę z twoim. Operator domowy rozlicza się potem z partnerem.
Rządowe Centrum Bezpieczeństwa wysyła alarmy do użytkowników telefonów w określonym rejonie. Wiadomość trafia do wszystkich telefonów w zasięgu wskazanych stacji bazowych, bez potrzeby znajomości numerów.